Ingezonden (foto)Verhalen



Indirekt op Tour door Ruud Sweering, ex-gitarist Indirekt

In 1986 zou Indirekt op tour gaan door Baskenland, Spanje en Duitsland. Omdat we kort voor de tournee zonder drummer kwamen te zitten, dreigde de tour niet door te gaan. Bij een optreden van the Vernon Walters, één week voor ons gepland vertrek, bood Cheiz Muntjewerf (ex-Antidote) zich aan als invaldrummer. Nog één keer konden we in Hoorn repeteren en toen gingen we op pad, Cheiz de hele weg met zijn walkman op met onze nummers. Natuurlijk stuurden we een ansichtkaart naar de achterblijvers in onze huiskamer, café Swaf (toen nog tapperij Swaf genoemd).

De teksten van Anneke en Cheiz spreken boekdelen: het water smaakte naar chloor en het bier was ook niet zoals "thuis" bij Nico en (toen nog) Kees. Eta Euskadi betekent "Baskenland", de term "El gara '86" is overigens niet Spaans, dus waarschijnlijk Baskisch aangezien we in Baskenland onze basis hadden.

Deze ansichtkaart heeft geruime tijd in Swaf gehangen (zie de rookvlekken). Toen Nico het interieur ging wijzigen heb ik de kaart mee naar huis genomen en bewaard tussen andere Indirekt-prularia.





't Keldertje door Bert Laan

Deze foto is gemaakt in café 't Keldertje in Torhout, in die tijd ook bekend staand als "Swaf-Zuid". Zodra de bus vanuit Hoorn op het Belgische kampeerplekje was gearriveerd, zorgden de jagers dat hun tent in drie minuten stond. Snelheid was geboden, want het eerste biertje in 't Keldertje was altijd t lekkerst. Langzaam druppelden de preciezen binnen, zij hadden wat meer tijd besteed aan hun haringen en scheerlijnen, hun luchtbed alvast opgeblazen en dus klaar voor de nacht.

Meestal kwamen we namelijk niet eerder op het campingterrein terug: het feest in Torhout was groot en 't Keldertje vormde ons centrum.

In no time stond onze Kees achter de bar, op hilarische wijze leerden we ze de gebruiken rondom "Natte Sally" (neehee, niet meteen dat op de bar gegoten bier opdweilen!!) en het ene blaadje bier na t andere volgde: weinig Swaffo's maakten de volgende morgen de openingsact mee.

Op de terugweg naar de camping kwamen we immers nog langs het bikerscafé, langs het café waar de vaten buiten stonden en er dus om vroegen om meegerold te worden naar de tent (afzakkertje bij Tommy Swart!!). Bovendien liepen we meestal langs de Rembertlaan, waar het straatnaambordje jaarlijks moest worden veroverd.

Netjes? Nee, we waren geen nette bezoekers. Vervelend? Nee, de bevolking lachte ons 24 uur per dag toe? Gezellig: ja, tropendagen!





Punkhaar door Ieke Dekker

1987, even ter illustratie: Toen had je buurjongetje geen ADHD maar was het gewoon een strontvervelend mannetje, een zitcombi daar hadden we nog nooit van gehoord, dat heette bankstel en Multitasking was een onbekende term, dus je had het simpelweg onwijs druk.

Het was een mooie warme zomermiddag en daar hield je als 16 jarig punkmeisje niet van, mooie zomermiddagen. Zon daar werd je maar bruin van en van al die warmte zakte je haar in, al deed je grote moeite dat te voorkomen . De webachtige kapsels werden in vorm gebracht met ofwel zeep, bier of eigenlijk alles wat maar een beetje plakte. Als finishing touch ging er erg veel haarlak overheen. In die tijd ging je (ik) de deur niet uit zonder kam en zwart oogpotlood. Het kwam niet zelden voor dat je in het toilet een meisje zag staan, voorovergebukt bezig haar haren op te tisten. Ik had zelfs een vriendin die altijd een stukje zeep in een plastic zakje meezeulde just in case.

Om aan al die zomerse kwellingen te ontsnappen was daar Swaf: de pijpenla waar geen straaltje zonlicht door de immer ongelapte ramen kwam. Swaf, waar het altijd lekker donker was, je nog eens een plaatje aan kon vragen (The Cure en U2, want Nick Cave etc. was nog iets te duister voor ons, melancholie komt namelijk met de jaren) en de hele middag over één glas cola kon doen, een ontwikkeling waar de gemiddelde bareigenaar niet blij mee zou zijn, al heb ik nooit iets van afkeuring gemerkt bij Nico en Kees.

Als elke vrijdagmiddag ging ik, na mijn schooltas te hebben gedumpt en mijn vriendinnen te hebben verzameld naar Kerkstraat 3, hopende dat het tafeltje bij het raam nog vrij was . Waarom het tafeltje bij het raam? Omdat dan iedereen je kon zien zitten natuurlijk. Het was heel wat om in Swaf te zitten en dat dan opeens je buurvrouw langskwam of dat tuttige meisje uit je klas. Aan dat tafeltje dronken we onderuitgezakt op de bruine houten stoeltjes cola en bier, rotzooiden met het vet van de toen nog aanwezige kaarsen en verscheurden bierviltjes. Onderwijl praatten we over “hen”. Zouden “ze” vandaag ook komen. Zouden “ze” vanavond ook naar die en die band gaan. We werkten complete schema’s uit over de beste manier om met “hen” aan te praat te raken. Met “hen” bedoel ik De Jongens; een groepje dat net als wij ook regelmatig Swaf aandeed. Democratisch als wij meiden waren hadden we er allemaal eentje uitgezocht die we het leukst vonden en gek genoeg kwam het net zo uit dat er geen twee meiden ‘op’ een en dezelfde jongen waren. Menig psycholoog zou met dit gegeven aan de slag kunnen geloof ik. Het was een mobiel- en internetloos tijdperk, je kon niet even een WWW-tje op je Hyves zetten “Vanmiddag weer lekker naar Swaf” en om bereikbaar te zijn moest je heel wat voorwerk verrichten. Je moest op school je vriendinnen opzoeken om af te spreken voor die middag en anders de voorgaande avond iedereen opbellen. Als het nodig was dat iemand je moest bereiken in de kroeg, gaf je gewoon het telefoonnummer van Swaf. Wanneer je dan gebeld werd riep Nico (in mijn geval) “Ieke, telefoon voor je”

Zo ook die zomermiddag in 1987. De telefoon werd tot zover de lengte van het snoer het toeliet op de bar gezet en verbaasd nam ik de hoorn aan. “Hij” was het. Of ik die avond ook naar Troll ging. Mijn wangen rood, hartslag zichtbaar kloppend in mijn nek en met slappe knieën stond ik hem te woord. Het was bijna alsof mijn zenuwen verworden waren tot een soort ruikbare aanwezigheid. Het stoere punkmeisje was gereduceerd tot een stotterend kind. Het moet toch een komisch gezicht zijn geweest, blijkens de gezichtsuitdrukking van mijn medepunksters aan het tafeltje bij het raam. Mijn vriendinnetjes lachten, gebaarden, zwaaiden zelfs. Ik zwaaide terug: Jaja lollig, ik ben aan het bellen met “hem”. Grappig hoor. Laat me met rust. Ik draaide me om, om in alle rust zijn stem op me in te laten werken en te proberen enigszins te kalmeren. Opeens waren daar de klappen op mijn hoofd en pas toen was het dat ik de geur herkende. Het was de welbekende lucht die vaker in Swaf hing en de enkele keer dat ik hem vandaag de dag weer ruik als de föhn iets te heet staat denk ik er weer aan terug: De geur van verbrand haar. Menig Swaf-kapsel had de brandbaarheid waar een pyromaan jaloers op zou zijn en dat was een lastige combinatie met de aanwezige druipkaarsen. Het was, tot op dat moment althans, mijn meest gênante Swafervaring . Overigens is het niets geworden met “hem”: ik had de voortekenen niet mee, zullen we maar zeggen.

Moraal: Doe niet te veel rotzooi in je haar en als het vlam vat terwijl je met een potentieel liefje aan de telefoon hangt geef het op: dat gaat niks worden die relatie.





van 't landje naar Swaf door Jurian

Het moet inmiddels bijna 13 jaar geleden zijn dat ik met Jeroen bijna iedere dag op de fiets van school naar huis door Scharwoude reed. Ik woonde destijds in Oosthuizen en vanwege de gezellige gesprekken fietste Jeroen, die in de Grote Waal woonde, gewoontegetrouw een stukje mee. 16 jaar oud, naïef, vol jongensdromen en met grote plannen voor later.

Bij wat slechter weer bleven we vaak hangen in het tunneltje onder de oude E10, om te roken. Daar was het tenminste droog en hadden we een mooi uitzicht over een landje waar een schuurtje op stond. We hadden toen nog geen idee van wie dat landje was, wat er werd gedaan of hoe je daar überhaupt moest komen. Over een ding waren Jeroen en ik het snel eens; het zou het perfecte hok zijn om te oefenen met ons toekomstige bandje. En de nummers die we daar zouden schrijven, spelen en zingen, konden we dan mooi ten gehore brengen in een plaatselijke kroeg waar we, als we oud genoeg zouden zijn, samen achter de bar wilden werken.

Twee jaar later stapt Jeroen met twee leden van zijn toenmalige bandje (Daniël en Stephan, voor de kenners) een donkere kroeg binnen. Via via hadden ze gehoord dat de eigenaar ergens een schuurtje had waar je kon oefenen. Zelfs het drumstel stond er al. Dapper stappen de drie de hoge drempel, die de deur van Swaf schijnt te hebben, over. Swaf stond destijds ook bij ons, jong als we waren, als ‘gevaarlijk’ en ‘drugshol’ bekend. Niets bleek minder waar. De eigenaar was zelfs enthousiast, en de jongens konden een keer langskomen.

Je kunt je misschien voorstellen dat Jeroen en ik nogal verbaasd waren dat de routebeschrijving ons linea recta op ‘het landje’ afstuurde. Vreemd om er twee jaar na dato achter te komen dat je droom realiteit blijkt te zijn. Maar het werd gekker. Niet lang daarna vroeg Nico of Jeroen misschien een handje wilde helpen in de kroeg. En niet lang dáárna, stond ook ik glazen te spoelen achter de bar. Twee dromen gerealiseerd door één man.

Wat er in de tien jaar daarna is gebeurd laat zich raden, maar er is in die tijd veel gebeurd. Meer dan ik nu zo snel kan opnoemen. Trouwerijen, scheidingen, het oprichten van het succesvolle Eipop, het Pa!Pa!Pa! festival, midden in de nacht in bezopen toestand ’t Luifeltje van Karel en Willy blussen, vele bandjes, Fabulous Fridays, popquizen, de herintroductie van Oud en Nieuw in Swaf, de Arabische avonden, Halloween, de optredens en entourage van Skinny Co, de koffie en de puzzel op zaterdagmiddag, Koninginnedagen, Lappendagen, en met misschien wel als hoogtepunt het 25 jaar Swaf feest.


Jurian (en Jeroen).

Wat ons betreft nog 25 van deze jaren!





kennismaking met café Swaf door Chris

Mijn eerste kennismaking met café Swaf was op een vrijdagavond na een saai schoolfeestje (waar geen alcohol werd genuttigd): iemand wist nog een leuke kroeg. Waarom was ik daar nooit geweest? Het bleek dat Nico en Kees de kroeg net die week daarvoor hadden overgenomen. Wat me het eerst opviel was dat er een kerkbank stond en de muziek die er gedraaid werd, was heel goed. Ze hadden pistache-noten en je kon er tosti's eten. De bussen ketchup en mayonaise werden dan op de bar gezet.

Zondags zaten we er al om drie uur 's middags: eerst koffie drinken en tosti's eten en rond vier uur de eerste biertjes en er was altijd iemand met de pyjama nog aan (mijn eerste kennismaking met Jan de Beer). Later werd er elke vrijdag een menu samengesteld en kon je voor een leuk prijsje heel goed eten in Swaf.

Ik kwam elke week hoe dan ook in Swaf. Zelfs een keer na een aanrijding met mijn scooter reed ik verder naar Swaf, ondanks schade aan de scooter en schaafwonden aan armen en benen. Wat ook het leuke aan Swaf was, was dat er verschillende uitjes georganiseerd werden. Zo gingen we met een touringcar naar Torhout. Wat me het meest is bijgebleven was Torhout '92. Waar we strontnat van de regen de tentjes moesten opzetten en daarna met z'n allen naar ons eigen kleine (Swaf)kroegje in Torhout zelf. De volgende dag (de festivaldag) werden stukken plastic meegesleept naar het festivalterrein en werd het één groot modderbad. Een uitje naar het Mirandabad in Amsterdam eindigde na een kaasfondue en veel bier vooraf met veel kotsende Swaffers.

Ook het weekendje Terschelling was elk jaar heel gezellig. Met betrekking tot de kermis in Hoorn werd n de loop der jaren het gemeentelijke beleid strenger. De eerste 'ordentelijke' maatregel was, dat met lappendag de kroegen moesten sluiten tussen vier 's middags en acht uur 's avonds. Gelukkig konden we in de tussentijd borrelen bij de woonark aan de Turfhaven. Deze kermisborrel stond als het ware al opgenomen in het koopcontract van de boot. Elk jaar kwamen meer mensen mee vanuit Swaf zodra het vier uur werd. Gelukkig werd wel spontaan rondgegaan met een collectebus om al die biertjes te kunnen bekostigen.


Groeten,

Chris





Swaf... Wat is dat? door Els van Tol

Ik weet nog goed, toen ik een jaartje of 14 was, wist ik nog niks van allerlei kroegen. Alleen dat mijn oudere broer, Jos, er heen ging. Hij had het dus ook regelmatig over swaf, waar hij met zijn vrienden een biertje ging drinken.

Net voor mijn 16e wilde ik toch wel graag een keertje mee 'uit' met mijn broer. “Maar dan wel naar die ene tent, met die gekke naam”. De eerste keer binnen was bijzonder. Ik dacht dat het allemaal maar eng was, maar werd snel geaccepteerd als het 'zusje van Jos'. Ja, als men mij zo herkent is het allemaal top, toch!?

Op mijn 18e kwam ik er ieder weekend en als het mee zat, was ik er ook doordeweeks te vinden. Nu ben ik 21, is het nog steeds niet veranderd en sta ik er nu ook nog achter de bar. Ik maak kennis met veel mensen en heb er ook mijn meeste vrienden en vriendinnen ontmoet. Mijn muziekkennis wordt steeds uitgebreider en ben er ook trots op.


Swaf.. Wat is dat? Het is elke dag weer anders, ik weet alleen dat ik me er thuis voel.












De SWAF bandlist
De SWAF fotomuur
SWAF on YouTube
De SWAF Top25
Bekende koppen van Swaf
Het laatste SWAF nieuws
Over Swaf
Cryptogram
Prikbord
Video groeten
Bierviltjes
Verhaaltjes van Swaffo's
Foto's Lappendag 2010